Twitter; het gedoogde afvoerputje van ProjectP

Beste Kale,

Het is 17 mei, 2014. Net keiharde platte humor aan tafel van Voetbal International zitten kijken. Daarna beland ik in de real-life soap van Yolanthe. Op voorhand ben ik geen fan. Weet je waarom niet? Ik heb namelijk zoals heel Nederland vooroordelen. Volgevreten voetbalvrouw. Dat is Yolanthe.afvoerputje

Tijdens het kijken zie ik opeens een mens. Gewoon, zoals jij en ik. Vlees, botten, en met name veel ambities. Opeens wordt deze veel te mooie vrouw, veel te mooi om gewoon mens te zijn, een karakter met menselijke trekken. Verdomd, die had ik even niet zien aankomen.

Ik zie een vrouw die verliefd is op ‘Wes’, die op het ene moment een auditie doet voor een rol in de VS, het andere moment zit ze met een jetlag in Hong Kong om haar armbandjes te verkopen. Helemaal alleen. Ze doet haar schoenen uit. Ze heeft sokken aan die jouw en mijn vrouw ook in de la hebb"Pain & Gain" Los Angeles Premiere - Arrivalsen liggen. Daar zit ze dan. Schoenloos. Op haar bed. Ze belt ‘Wes’ nog even. Hij zit in Turkije. Is aan het kaarten met wat maten…

Ondertussen stijgt mijn respect voor dit mooie meisje. Begrijp me niet verkeerd. Uit ervaring denk ik te weten wat voor vlees we in de kuip hebben. En des te meer begrijp ik Jan Smit, en geheel Volendam. Dat ZIJ Yolanthe niet in hun gesloten midden wilden hebben.

Ik trek mijn Twitter open. Hashtag Yolanthe. Mijn opgewaardeerde respect voor haar komt totaal niet overeen met mijn timeline. Ik schrik een beetje eigenlijk. Een kleine bloemlezing op #yolanthe:

Ik vind Yolanthe bloedmooi maar echt een golddigger

Tussen al dat negatieve gezeur over #Yolanthe wil ik ook wel eens een keer iets positiefs zeggen over dit programma. Het is bijna afgelopen.

Zap langs #sbs en zie #yolanthe. Wat komt daar een inhoudsloze stroom stront uit. Nog oninteressantere tv zie je zelden. Doe eens cancellen!

Je wordt rijk met een mooi bekkie en een voetballer en feliciteert jezelf met ‘alle energie’ die je in je sieradenlijn stopt. Goh. #Yolanthe

Ik wou zeggen ‘Yolanthe ziet er uit als een heroïnehoertje’ maar dat zou niet aardig zijn voor de heroïnehoertjes in mijn TL. #Yolanthe

Quizvraag: Zo die negroïde vriend(in) van Yolanthe, genaamd Jennifer, is dat een man of een vrouw?

Gaat ze nu over lijken? Yolanthe maakt graf vader af. Dit doe je niet voor tv, maar integer los van media.

#yolanthe kijken met een bakje ernaast. Oeps….helemaal vol.

Zelfs om haar vader rouwen ziet er fake uit #Yolanthe

 

Als ik een hond had, zou hij dit type brood niet lusten. Achter deze schijnbaar superleuke 140-tekens-mensen schuilen retweet verslaafde twitteraars. Alles voor de retweet. En ik kan het weten, want soms kan ik er ook wat van. Wat mij irriteert, is het feit dat dit hoogstwaarschijnlijk de mensen zijn die twitter vullen wanneer ProjectP van Johnny de Mol en Dennis Weening in volle gang is. Dit programma waarbij iedereen walgt van de pesterijen richting de makkelijke prooien van onze samenleving. Vreselijk is het. De treiterijen van die verwende mannetjes richting de zogenaamde ‘ondergeschikten’. Kansloos. Het zijn de mensen die waarschijnlijk met walging naar ProjectP zitten ze kijken en hun negatieve verbazing op twitter delen. Die mensen die ondertussen doodleuk #Yolanthe bashen op een openbaar sociaal platform met 241 miljoen gebruikers. Dat mag dan weer wel.

En ondertussen is er een meisje. Dat werkt. Dat probeert haar eigen ambities waar te maken. Soms zit ze in Turkije. Gejetlagd in Hong Kong. Bedelend voor een rol in de VS. Actief voor meisjes die misbruikt worden in verre, verre landen.

Wanneer ik dit blog schrijf, is Yolanthe bezig met het graf van haar vader. Ze belt ‘Wes’ nog even. Hoe ze het best de letters van haar vader op zijn graf gelijmd krijgt, een traantje plinkt. In haar eentje. En terwijl ze waarschijnlijk nu ook naar dezelfde reallife soap kijkt als ik, trekt ze het twitterregister op #yolanthe open. De pesterijen, de woordkeuzes die we hier zien…daar is ProjectP Sesamstraat bij.

Op Twitter schijnt alles geoorloofd te zijn. Iemand de grond in trappen. Waarom niet? Er wordt toch geretweet? Superleuk, levert me weer 3 volgers op.

Het is niet handig van mij om te schelden. Mocht niet tijdens mijn opvoeding. En zakelijk gezien is het ook niet handig. Maar tegen de mensen die het afvoerputje blijven vullen zeg ik: Fuck You! Get a Life. Of Kale, wat denk je? Wordt ons blog op deze wijze, inclusief schuttingtaal ook een afvoerputje…?

Tot snel Kale…

Baard.

Schrijf mee! Plaats een reactie.

Laat een reactie achter